Od featuringów po Mercury Prize. Jak Raye podbiła światowe sceny

Prestiżową nagrodę muzyczną Mercury Prize Raye otrzymała 22 października za album "This Music May Contain Hope". Artystka pokonała tym samym między innymi Paula McCartneya i Olivię Dean. Do jej osiągnięć dołożyć można też sześć Brit Awards podczas jednej gali oraz tytuł "Songwriter of the year".  Choć od kilku lat Raye pozostaje jedną z najciekawszych osób w świecie muzyki popularnej, jej droga na szczyt wymagała cierpliwości i ciężkiej pracy bez wsparcia wielkiego labelu.

Współprace, pisanie piosenek, i blokująca solowy debiut wytwórnia

Swoją karierę Raye (wł. Rachel Keen) rozpoczynała jako nastolatka, jeszcze w poprzedniej dekadzie. Od 2014 r. była związana z wytwórnią Polydor; dała się wtedy poznać za sprawą gościnnych występów z gwiazdami popu i EDM oraz pisząc utwory dla innych artystów, między innymi Beyoncé i Charli XCX. Również w tym czasie Raye zaśpiewała między innymi w przeboju "You Don't Know Me" Jaxa Jonesa, który popularność zdobył również w Polsce.

Kolejne sukcesy i rosnąca popularność nie przełożyły się jednak na zmianę strategii wytwórni. Ta wciąż nie dawała jej przestrzeni na rozwój solowej kariery. - Mimo rosnącej popularności Raye nie mogła wydać solowego albumu - wyjaśnia Ania Lalka.

Niezależność i odzyskanie kontroli nad własną twórczością

W 2021 roku Raye uwolniła się od kontraktu . Dwa lata później ukazał się jej pierwszy solowy album, wydane niezależnie "My 21st Century Blues". Na krążku rozliczyła się z artystyczną przeszłością. Jednocześnie zaczęła też nagrywać w zgodzie ze swoimi muzycznymi fascynacjami. 

- Raye zaczynała jako autorka osadzona w popie, RnB i dance popie, ale z każdą kolejną płytą coraz wyraźniej odsłania jazzowe i soulowe inspiracje, sięgając też po wielkie, niemal filmowe aranżacje. Miała okazję udowodnić to podczas specjalnych koncertów w Royal Albert Hall w Londynie - opowiada Ania Lalka. - Na tegorocznej, podnoszącej na duchu płycie "This Music May Contain Hope" ten kierunek prowadzi ją jeszcze dalej. To album pomyślany z rozmachem, mocno związany z teatralnością i ideą wielkiego wykonania. Takiego, w którym równie ważne jak sama wokalistka są muzycy, aranżerzy i cała sceniczna konstrukcja. Wśród jej współpracowników znalazł się nawet Hans Zimmer - kontynuuje autorka cyklu "O Co Tyle Hałasu".

- Gdy artystka odbierała za ten album statuetkę Mercury Prize powiedziała ze sceny, że to właśnie albumy są za dla niej priorytetem w muzyce, a nie pogoń za szybką nowością. Raye nie odwraca się od popu. Ale pokazuje jak wiele można w nim pomieścić kiedy zamiast podporządkowywać się regułom rynku stawia się na autorską wizję - dodaje dziennikarka.