10 lat bez Wisławy Szymborskiej: "Była perfekcjonistką"

• Wisława Szymborska była poetką, eseistką i krytykiem literackim. W 1996 roku jej twórczość wyróżniono Noblem w dziedzinie literatury. 
• Jak zaznacza prof. Tomasz Wójcik, pozostała wierna dykcji, wypracowanej w początkowych latach twórczości.
• Gość Trójki wymienia szereg cech charakterystycznych dla poezji Szymborskiej. Wśród nich zwraca uwagę na lapidarność języka i skrótowość. Jak dodaje, poetka do perfekcji opanowała umiejętność skreślania tego, co niepotrzebne. 

Wisława Szymborska zadebiutowała wierszem "Szukam słowa" w 1945 roku. Utwór ukazał się na łamach krakowskiego "Dziennika Polskiego". Wiele lat później przyznała, że nic się nie zmieniło od tego czasu, a ona cały czas poszukuje słów. 

– Można na to spojrzeć dwojako. Poszukiwanie słowa, począwszy od tego debiutanckiego wiersza, trwało kilka dekad. Postawiłbym jednak tezę, że poetce udało się je znaleźć. Było to słowo doskonałe poetycko, artystycznie i literacko. Proces ten nie nastąpił jednak od razu. Pierwsze tomy z lat 50. były dla niej poszukiwaniem własnej drogi i dykcji poetyckiej. Gdy się to udało, poezja Wisławy Szymborskiej już do końca, do ostatnich tomów tzw. późnych, pozostała bardzo jednorodna formalnie i przede wszystkim intelektualnie oraz filozoficznie – mówił w Trójce prof. Tomasz Wójcik z Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego.

Konsekwencja

– Jednorodność poezji Wisławy Szymborskiej polega na filozoficzności bardzo głęboko rozumianej. To cof