"Urodziłem się z trąbką". Marcel Baliński gościem radiowej Trójki

Bohaterem audycji "Ludzie i Muzyka" tym razem był Marcel Baliński - kompozytor, pianista i jedna z najbardziej interesujących postaci współczesnego polskiego jazzu. Artysta jest też współodpowiedzialny za doskonale znany słuchaczom i słuchaczkom Trójki zespół Współgłosy. Projekt wydał niedawno swój drugi album, a 18 października zagrają w Studiu im. Agnieszki Osieckiej.

Na początku była trąbka

W 2025 roku zdobył Fryderyka w kategorii Album Roku Jazz Eksperymentalny / Współczesna Muzyka Improwizowana za płytę "Współgłosy". To projekt łączący jazzową improwizację ze śpiewem chóralnym, którego Baliński jest liderem. Muzyk rozwija również inne przedsięwzięcia, między innymi Marcel Baliński Trio, Ki Ki Ki oraz Orkiestrę Łódzkich WTZ-tów. Na swoim koncie ma współpracę z wieloma artystami i zespołami, wśród których znaleźli się Jerry & The Pelican System, Charles Mingus Group, Zbigniew Namysłowski, Aga Zaryan, Wojtek Mazolewski oraz Elektro Camerata Varsoviensis. Jest także pomysłodawcą i współorganizatorem łódzkiego festiwalu muzycznego "Dwa Piętra".

Przygoda z muzyką u Marcela Balińskiego rozpoczęła się jednak dość przypadkowo. I pierwszym instrumentem była... trąbka. - Zaczęło się w mieszkaniu przyjaciela mojej mamy. Miałem sześć, siedem lat; to był moment wyboru szkoły podstawowej. Bardzo się nudziłem gdy dorośli rozmawiali. Eksplorowałem mieszkanie i odkrywałem różne obiekty, jednym z nich była trąbka. Zamknąłem się z nią w pokoju i w przeciągu około godziny nauczyłem się coś na niej grać. Przyszedłem do mojej mamy i jej przyjaciela i powiedziałem, że muszą przerwać bo chcę im coś zaprezentować. Zagrałem im "Ściernisko" Golców; próbując, ale tak, że oni to wychwycili - wspomina Marcel Baliński.

- W ogóle jest tak, że jestem naturszczykiem do trąbki. Mam z nią coś takiego, że ludzie bardzo wiele lat uczą się czegoś, z czym ja się urodziłem. Urodziłem się z trąbką, bardzo mi się podoba ten tytuł. Będąc naturszczykiem do trąbki mam też tak, że to dla mnie niewykorzystany potencjał. Ale stwierdziłem, że zajmę się nią może po czterdziestce - dodaje rozmówca Agnieszki Szydłowskiej.

Konkurs Chopinowski uczy detali

- Z muzyką nie było od razu tak, że od razu czułem wielką pasję. Jest też wielką sztuką poprowadzić dzieci i młodzież w szkole. (...) Miałem szczęście do ludzi po drodze, którzy mi w tym pomogli - przyznaje gość audycji "Ludzie i Muzyka". W rozbudzeniu pasji i spojrzeniu na muzykę w inny sposób pomógł mu natomiast Konkurs Chopinowski. - Zanim pojawił się jazz to większość czasu grałem muzykę klasyczną, poważną. Śmieję się, że jestem niedoszłym chopinistą - śmieje się Marcel Baliński.

Artysta miał okazję spędzić trzy tygodnie w filharmonii i obserwować występy uczestników Konkursu Chopinowskiego. - Wtedy bardzo we mnie się ukształtowało to, że zacząłem dostrzegać detale w muzyce. Nagle właściwie wszyscy grają wybitnie i te różnice są w jakichś mikrosytuacjach. To coś we mnie obudziło, jakieś bardzo silne wspomnienie. To był też moment, gdy zacząłem bardzo dużo ćwiczyć; wcześniej miałem moment, że prawie mnie wyrzucili ze szkoły muzycznej - wspomina gość Trójki.

Efekty swojej muzycznej podróży i poszukiwań, jak dodaje Marcel Baliński, złożyły się też na drugą płytę Współgłosów. - Pamiętam jak pierwszy raz usłyszałem swoją muzykę w swojej głowie. Patrząc na drugą płytę Współgłosów to jest to, co słyszałem kilkanaście lat temu. Mam wrażenie, że to był ten proces, by do tego dotrzeć w takiej czystej formie - ocenia twórca. - Wydaje mi się, że jestem w momencie, w którym jestem naprawdę dobrze skomunikowany ze swoim sercem, swoją wrażliwością. To, co piszę, to jest to co w swoim sercu i duszy mam - dodaje.