Sam Neill, Henry Cavill, Sam Worthington - oni też mogli zagrać Jamesa Bonda

Podobno wreszcie szefowie Amazona i reżyser Denis Villeneuve w końcu przeprowadzają próby ekranowe, aby ustalić, kto zastąpi Daniela Craiga w roli agenta 007 i zostanie siódmym Jamesem Bondem. Powszechnie uważa się, że to Jack Lowden, Callum Turner i Josh O’Connor są głównymi kandydatami, ale w ostatnich dniach pojawiła się informacja o jakimś nieznanym "aktorze X", który do nich dołączył. Prawda to, czy tylko zmyłka? Pewne jest jedynie to, że tylko jeden z nich przejmie najbardziej pożądaną męską rolę w historii kina.

Ci, którzy odpadli

Na szczęście dla przegranych jest jedno pocieszenie: nie są sami. Historia kina jest pełna niespełnionych, potencjalnych Bondów. Paradoksalnie, dla wielu był to szczęśliwy traf, gdyż później stali się gwiazdami dzięki innym produkcjom. Co więcej, część nagrań z ich próbnych zdjęć przetrwała i wyciekła do internetu! A więc popatrzmy…

James Brolin - 1982

Kiedy Roger Moore wspominał o przejściu na emeryturę po "Tylko dla twoich oczu", producenci Bonda zrobili coś prawie niemożliwego: zaczęli poważnie rozważać obsadzenie Amerykanina. 42-letni wówczas James Brolin (nie mylić z Joshem Brolinem, którego jest ojcem), znany przede wszystkim z "Horroru Amityville", był przez kilka dni testowany, próbując nawet mówić z angielskim akcentem. Jego przesłuchanie do "Ośmiorniczki" obejmowało scenę uwodzenia z "Pozdrowień z Rosji" - sekwencję, którą producenci Bonda od dawna wykorzystywali do testowania potencjalnych agentów 007 - oraz specjalnie zaaranżowaną walkę, która miała sprawdzić fizyczne możliwości Brolina. I prawie dostał tę rolę, jednak Roger Moore zgodził się na powrót.

Sam Neill - 1986

Po "Zabójczym widoku" Roger Moore ostatecznie przeszedł na emeryturę, a producenci zaczęli szukać nowego Jamesa Bonda. Wśród kandydatów znalazł się 38-letni Nowozelandczyk, znany wówczas głównie z "Opetania", "Omenu III" i miniseriali „Reilly”, „Reilly: Ace of Spies” oraz "Kain i Abel". Zagrał tę samą, co Brolin cztery lata wcześniej, scenę uwodzenia z „Pozdrowień z Rosji”. Podobno był też faworytem reżysera Johna Glena, ale producent Albert "Cubby" Broccoli nie był przekonany. "W obliczu śmierci" okazał się pierwszym z dwóch Bondów w karierze Timothy'ego Daltona. Natomiast Sam Neill kilka lat później na zaproszenie Stevena Spielberga zajął się badaniem dinozaurów.

Henry Cavill - 2005

Siedem lat przed tym, nim zarzucił na ramiona pelerynę Supermana, 22-letni Cavill był o krok od wskoczenia w smoking Jamesa Bonda w "Casino Royale". Na potrzeby testu zamienił starą scenę z "Pozdrowień z Rosji" na coś nowszego: pierwsze, i bardzo dwuznaczne, spotkanie Pierce'a Brosnana z Xenią Onatopp w kasynie w "GoldenEye". Reżyser Martin Campbell powiedział później, że młody Brytyjczyk dał "niesamowity występ", ale był po prostu za młody do tej roli. A rola, jak wiadomo, powędrowała do Daniela Craiga.

Antony Starr - 2005

Nowozelandzki aktor miał 29 lat i był praktycznie nieznany szerszej publiczności, kiedy dołączył do wyścigu o rolę Bonda w "Casino Royale". Zagrał tę samą scenę, co Cavill, z "GoldenEye" - ale z ojczystym, i dla anglosaskich widzów nietypowym, nowozelandzkim akcentem. Musiał jeszcze sporo poczekać, zanim zdobył międzynarodową sławę, jako znacznie mniej elegancki Ojczyznosław w serialu "The Boys".

Rupert Friend - 2005

Friend miał 23-letni i tylko jedną rolę na koncie - „Rozpustnik” u boku Johnny'ego Deppa - kiedy stanął do castingu do roli Bonda. Jego test obejmował tę samą scenę z "Golden Eye", co w przypadku Cavilla i Starra i oczywiście on także nie dostał roli. Ale już wkrótce otrzymał angaż w „Dumie i uprzedzeniu”, by ostatecznie zostać agentem, tyle że CIA, w serialu Homeland".

Sam Worthington - 2005

Okazuje się, że 29-letni australijski aktor był zaskakująco blisko zwycięstwa w ostatecznej rozgrywce w "Casino Royale". Worthingtona przetransportowano do Londynu, gdzie przymierzono mu smoking i wykonano zdjęcia próbne w znaym już materiale z "GoldenEye". Jak sam później przyznał radził sobie z fizycznością Bonda, jednak miał problemy z jego niewymuszoną elegancją, a zwłaszcza - akcentem. Cztery lata później międzygwiezdny lot na Pandorę uczynił z niego międzynarodową gwiazdę.