"Dla mnie to rodzaj takiej pięknej przygody". Jakub Jakubik gościem Trójki

Jakub Jakubik wcielił się w Macieja Kuronia w filmie Piotra Domalewskiego "Nasza rewolucja". Na ekranie wystąpił u boku swojego ojca, Arkadiusza Jakubika, który zagrał Jacka Kuronia. O kulisach castingu, rodzinnej współpracy i odpowiedzialności związanej z portretowaniem postaci historycznych aktor, reżyser i scenarzysta opowiedział w audycji "Trójkowo, filmowo". 

Polecane podcasty

Wszystko Wszędzie Teraz

Kultura

Trójkowo, filmowo

Kultura

"Taki rodzaj pomysłu, żeby te postaci były prawdziwe"

Choć Jakub Jakubik wystąpił w jednej z ważniejszych ról filmu, sam nie uważa się za zawodowego aktora. Jak podkreśla, jego głównym zajęciem pozostają reżyseria i pisanie scenariuszy.

 - Aktor, no tak jak mówię zawsze, ja jestem aktorem nieprofesjonalnym, z wykształcenia jestem reżyserem i scenarzystą - przyznaje Jakubik. 

 Jakubik przekonuje, że do udziału w filmie nie doprowadziły go przede wszystkim rodzinne powiązania. Zainteresowanie reżysera wzbudził wcześniejszy występ w filmie krótkometrażowym "Warszawa, Holandia", który Domalewski zobaczył podczas jednego z festiwali. 

 - Mam nadzieję, że nie przez te względy głównie Piotrek zadecydował, aby zaprosić mnie na casting. Wydaje mi się, że wydarzyło się to przez to, że podczas studiowania w łódzkiej Szkole Filmowej mój przyjaciel zaprosił mnie do zagrania w krótkim metrażu "Warszawa, Holandia", który wygrał festiwal filmowy w Gdyni kilka lat temu. Piotrek zobaczył ten film później na innym festiwalu i na tyle mu się spodobał, że uznał, że podołam roli Macieja. Oczywiście musiałem pójść na normalny casting i pokazać, co potrafię. Ale jak mówię, to dla mnie rodzaj takiej pięknej przygody - opowiada aktor. 

 Zdaniem Jakubika reżyser chciał również sprawdzić, jak autentyczna relacja ojca i syna przełoży się na ich ekranową współpracę. Wspólne doświadczenia i codzienna bliskość mogły pomóc w stworzeniu wiarygodnych portretów Jacka i Macieja Kuroniów. 

 - Tak się to zawsze jakoś rozgrywa. Wydaje mi się, że Piotrek chciał zobaczyć chyba, na ile będziemy mieli, ja i mój ojciec, rodzaj energii, jaki mamy na co dzień. I ile będziemy mogli wnieść swojej prywaty do tych ról - wyjaśnia Jakubik. 

 Istotne okazało się także fizyczne podobieństwo aktorów do odgrywanych postaci. Jak zauważa gość Trójki, zarówno on, jak i Arkadiusz Jakubik przypominają Kuroniów, których wizerunki są dobrze znane z licznych materiałów archiwalnych. 

 - Taki rodzaj pomysłu Piotrek wymyślił. Wydaje mi się, że to, co mu pomogło, to to, że mój ojciec jest do Jacka Kuronia dosyć podobny, tak jak i ja jestem do Maćka z czasów jego młodości dosyć podobny. (...) Taki rodzaj pomysłu, żeby te postaci były prawdziwe, bo jednak rodzina Kuroniów jest tak znaną rodziną i mamy tyle nagrań z nimi, tyle jakichś wspólnych sytuacji, że ludzie wiedzą, jak Kuroniowie wyglądali naprawdę - mówi Jakub Jakubik. 

 Podczas przygotowań do roli aktor spotkał się również z rodziną Macieja Kuronia. Jak wspomina, jej członkowie zwracali uwagę na jego budowę ciała, która mogła mieć znaczenie dla wiarygodności ekranowej postaci. 

 - Powiedziała mi o tym rodzina Maćka, która powiedziała mi, jak szeroki w barach jestem. Czy będę na tyle duży, żeby móc Maćka zagrać. I sprawdziło się - wspomina aktor. 

Polecane podcasty

Trójkowo, filmowo

Premiera polsko-greckiego filmu "Lachtara. Tęsknota"

Trójkowo, filmowo

Jesienne festiwale filmowe - Etiuda&Anima i Ukraina! Festiwal Filmowy

Trójkowo, filmowo

"Syrenka Picassa", "Spotkać Buddę" oraz Święto Kina i Festiwal Etiuda&Anima

"Odpowiedzialność w postaci grania tych ludzi na nas ciążyła"

Jakub Jakubik podkreśla, że historia rodziny Kuroniów nie była mu obca jeszcze przed rozpoczęciem pracy nad filmem. Zainteresowanie historią pozwoliło mu lepiej zrozumieć doświadczenia Macieja Kuronia, którego młodość przypadła na czas represji wobec działaczy opozycji demokratycznej. 

 - Spróbuję odpowiedzieć za siebie, choć wydaje mi się, że ta odpowiedź może się zuniversalizować na całą naszą trójkę. Ja wiedziałem, kim są Kuroniowie, przed tym, jak na casting poszedłem. Akurat to mnie łączy z Maćkiem, że byliśmy obaj bardzo zainteresowani historią przed wybraniem zupełnie innej drogi. Maciek trafił na zesłanie przecież do Olsztyna za karę, za działalność swoich rodziców i swoją antykomunistyczną. Nie mógł studiować w Warszawie na uniwersytecie. I znając tę historię Kuroniów, jest dla mnie coś niesamowitego w tym, w tej tragedii, która wydarzyła się w trakcie internowania tej rodziny. I tego, że mimo śmierci Gajki, co mam nadzieję, nie będzie za dużym spoilerem dla naszych słuchaczy, ale mimo tego Jacek i Gajka podjęli decyzję, żeby nie podpisać tak zwanej lojalki, czyli nie pójść na współpracę z SB - opowiada Jakubik. 

 Wcielenie się w postać Macieja Kuronia było dla aktora nie tylko zawodowym wyzwaniem, lecz także dużą odpowiedzialnością. Jak wyjaśnia, wspólnie z Piotrem Domalewskim próbował odnaleźć w tej historii perspektywę młodego człowieka, który ponosił konsekwencje działalności politycznej swoich rodziców i ich poświęcenia dla walki o wolność. 

 - Wydaje mi się, że ta odpowiedzialność w postaci grania tych ludzi, która na nas ciążyła... Najważniejsze było to, że to byli ludzie, którzy mieli tak dużo, nazwijmy to, może nie fanów, ale zwolenników. Ale ludzi, którzy liczyli na tę biografię, którzy czekali na to, żeby tę historię opowiedzieć, że to był rodzaj odpowiedzialności. Jeśli chodzi o Maćka, to, co próbowałem sobie gdzieś cały czas powtarzać i z tym do tego wydarzenia podejść, to to, że Maciek gdzieś na takim... coś musi być ofiarą tej wielkiej miłości i tych wielkich poświęceń. I w tym przypadku Maciek zapłacił za to jedną z największych cen. Bo niewielu studentów w trakcie stanu wojennego było internowanych. Niewielu młodych ludzi miało tak ciężko przez losy rodziców tak naprawdę. Proszę zauważyć, że Maciek, chwilę po tym, jak tylko mógł, wyjechał do Stanów Zjednoczonych na siedem lat. Zupełnie się od tego odciął. Jest też ciekawa rzecz w związku z listami Gajki i Jacka. Oni pisali do siebie listy w trakcie internowania. To było około stu listów, które wysyłali między sobą. Wiesz, w ilu listach jest wspomniany Maciek? W dwóch. (...) Dlatego że najważniejsi dla nich byli oni nawzajem. A syn traktowany dorośle, traktowany gdzieś z boku tak naprawdę. Oczywiście to nie jest film o Maćku i to nie jest jego historia, ale to, co ja próbowałem sobie z Piotrkiem znaleźć, to to, że ten chłopak nie miał najłatwiej - podkreśla Jakub Jakubik.

-