O bibule w tapczanie i kulturze Japonii. Instytut Teatralny rekomenduje spektakle

Na Liście Spektakli Polecanych przez Teatr Polska znajduje się dziewięć tytułów, które skierowane są do dzieci, młodzieży i dorosłych. Spektakle te zostały wyprodukowane zarówno przez teatry publiczne, jak i twórców i twórczynie niezależne.

Posłuchaj audycji w Trójce:

• Trójka pod Księżycem. Teatr jest kobietą? Spotkanie z Magdaleną Małecką-Wippich oraz Ewą Galicą
• Scena Teatralna Trójki. Klub Komediowy jedzie na Festiwal Dwa Teatry w Sopocie

Lista Spektakli Polecanych przez Teatr Polska:

"Bibuła w tapczanie”, Miejski Teatr Miniatura, reż. Michał Derlatka

"Jak opowiedzieć dzieciom o świecie PRL-u? Michał Derlatka, podobnie jak niegdyś w "Betonie”, znów udowadnia, że teatr – zwłaszcza teatr lalki i formy – może być świetnym narzędziem edukacji i wehikułem czasu. Dwaj bohaterowie wracają po 35 latach do odmiennej Polski. Wymiana perspektyw między nimi a młodymi widzami pozwala lepiej uchwycić dawne realia.” (Katarzyna Tokarska-Stangret)

"Gdzie się podział Baku?”, Teatr Baj Pomorski, reż. Karolina Okurowska-Wabnic

"Kultura Japonii w wersji dla przedszkolaków? Proszę bardzo. Ze spektaklu dowiedzą się niejednego także dorośli. Na przykład kim jest tytułowy Baku. Propozycja Teatru Baj Pomorski to mądra i pełna ciepła opowieść o odwadze i pokonywaniu własnego lęku przed koszmarami sennymi przedstawiona w niezwykle spójny sposób.” (Martyna Lechman)

"Marzyciel”, Fundacja Teatr Wschodni, reż. Łukasz Lewandowski

"Przedstawienie jest interesującą, dynamicznie napisaną i świetnie zagraną opowieścią o życiu Juliusza Osterwy jako artysty całkowicie oddanego światu teatru. W monodramie praca sceniczna, refleksja nad samą ideą teatru oraz życie prywatne Osterwy nieustannie się ze sobą przenikają. W spektaklu wykorzystano kilka ciekawych, wieloznacznych pomysłów inscenizacyjnych. Aktor Daniel Salman zwraca się niekiedy bezpośrednio do publiczności, nawiązując z nią kontakt i w pewnym sensie realizując w praktyce idee Osterwy.” (Joanna Kocemba-Żebrowska)

"Nosferatu – dziennik zarazy”, Fundacja Teatr Łątek, reż. Krzysztof Zemło

"Wampiryczny mit wraca w tym spektaklu do korzeni opowieści niesamowitych, snutych wieczorami przy migoczącej lampce i podsycających strach przed nieznanym, przed zarazą, przed śmiercią. Oparty na słynnej Murnauowskiej „Symfonii grozy” cieniowy seans supraskiego Teatru Łątek odbywa się wewnątrz przystosowanej do potrzeb małej widowni przyczepy, jakby wszyscy uczestniczący w nim byli współpasażerami trefnego rejsu do Wisborga z hrabią Orlokiem żerującym na pokładzie. Duszne i pociągające doświadczenie.” (Adam Karol Drozdowski)

"Odbicia”, Stowarzyszenie Teatralne Gra z Teatrem, reż. Paweł Stachowczyk

"Osnuty wokół tekstów Jorge Luisa Borgesa monodram Pawła Stachowczyka, aktora Trzeciego Teatru Lecha Raczaka, to teatr egzystencjalny, intuicyjny, metafizyczny, wymagający. Nie wstydzi się powagi, nie boi duchowości, nie ucieka od filozofii – a równocześnie niczego nie mówi wprost, fragmentaryczną dramaturgią sugeruje raczej tematy tak, by to w widzu ich echa złożyły się w spójną melodię. Jest to też teatr dalece fizyczny: zmagania bohatera z ubranymi w widowiskowe plastyczne formy maszynami aż czuje się w ciele, i jest to uczucie, które zostaje w pamięci.” (Adam Karol Drozdowski)

"Piosenki mojej mamy, czyli w domu bez zmian”, Teatr Polski w Poznaniu, reż. Ula Kijak

"Monodram in memoriam Ewy Szumskiej to żywiołowy recital o zmarłej matce – i o samej aktorce. Zderzenie praktycznego sposobu myślenia matki i artystycznego córki bywało dla obu trudne, ale nie przekreślało miłości, którą Szumska wyraża, wykonując ulubione piosenki mamy przy akompaniamencie Jacka Piskorza i Grzegorza Kopali. Spektakl łączy koncertową energię z humorem odgrywanych sytuacji z przeszłości. Ma pazur, rytm i emocjonalną szczerość – dokładnie we właściwych proporcjach.” (Katarzyna Tokarska-Stangret)

"Rajzefiber”, Stowarzyszenie Aktywności Społeczno-Artystycznej „Nie Po Drodze”, reż. Natalia Dinges

"Podróż zaczyna się od pośpiechu, napięcia i niepokoju – tego stanu, który najlepiej oddaje śląskie słowo "rajzefiber”. Twórcy spektaklu wychodzą od doświadczenia komunikacji miejskiej, lecz szybko okazuje się, że chodzi tu o coś więcej niż przemieszczanie się z miejsca na miejsce. Na scenie ośmioro młodych tancerzy w niemal nieustannym ruchu buduje dynamiczną, pełną energii opowieść. Pulsująca muzyka i powracający motyw podskakiwania wyznaczają rytm spektaklu.” (Edyta Piekoszewska)

"Trik Patricka”, Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu, reż. Katarzyna Hora

"Temat niepełnosprawności – tego, czym ona jest i jak bywa postrzegana – został w przedstawieniu ukazany poprzez wciągającą, stopniowo rozwijającą się historię dociekliwego nastolatka, który oczekuje narodzin młodszego brata. Chłopiec, próbując zrozumieć znaczenie tego przez przypadek usłyszanego słowa, rozmawia z rówieśnikami i nauczycielami, których zaangażowania i zainteresowania można mu pozazdrościć.” (Joanna Kocemba-Żebrowska)

"Very Cheap”, Fundacja Kreatura, reż. Patrycja Kowańska i Dominika Knapik

"«Very Cheap» to bezczelna, ironiczna i eklektyczna hybryda, która nie bierze jeńców. Autorki projektu tworzą prowokacyjny manifest, odważnie stawiając pytania o uprzedmiotowienie cielesności oraz upolitycznienie sztuki i ciała we współczesnej kulturze. Ten kiczowaty patchwork staje się nowoczesną bronią spod znaku komedii dell’arte – pełną zaczepnych pstryczków w walce o widzialność seksworkerów i artystów.” (Jakub Drzastwa)