"Martwe zło 2". Klasyka horroru powraca do kin po 40 latach

Ash i jego dziewczyna chcą spędzić romantyczny weekend w leśnej chatce. Na miejscu znajdują magnetofon z nagranymi fragmentami "Necronomiconu", czyli "Księgi umarłych". Odtwarzając nagrane fragmenty uwalniają złe moce, a te najpierw opanowują dziewczynę Asha. Demon atakuje mężczyznę i gryzie go w rękę. Aby uniknąć rozprzestrzeniania się zła po całym ciele, Ash jest zmuszony odciąć zainfekowaną kończynę i podejmuje walkę z krwiożerczymi demonami…

Klasyczne połączenie horroru z komedią

W ostatnich miesiącach było w polskich kinach sporo premier po latach. I wciąż kolejne tytuły trafiają do bieżącego repertuaru. W zdecydowanej większości są to niekwestionowane arcydzieła, które wyszły spod ręki mistrzów kina lub z udziałem wybitnych aktorów. Zdarzaja się też wyjątki, jak np. cykl "Martwe zło". Nie należy onmoże do najwybitniejszych dzieł światowej kinematografii, jednak stał się klasyką kina gatunkowego. A to za sprawą "Martwego zła 2" (1987), nakręconego przez Sama Raimiego sześć lat po części pierwszej.

- Od razu wytłumaczę dlaczego "dwójkę" można oglądać niezależnie od "jedynki". Dzięki procentowi Dino de Laurentisowi reżyser Sam Raimi dostał większy budżet na kontynuację i postanowił, że właściwie przetworzy tę pierwszą część. (…) I to właśnie "dwójka" spowodowała że ten cykl zapisał się w pamięci publiczności i historii kina - opowiada filmoznawca Patryk Tomiczek. - Pierwsze "Martwe zło" był w dużo większym stopniu typowym filmem grozy. W drugiej części jest więcej elementów komicznych: tutaj kino grozy miesza się ze slapstikiem - tłumaczy.

Film, w którym Ash wyrósł na klasycznego bohatera

W połowie lat 80. wymieszanie kina gatunkowego z komedią okazało się drogą do sukcesu. - Zasługą Sama Raimiego jest bardzo sprawne połączenie kina grozy z komedią. Tak więc z jednej strony odczuwamy lęk, strach, może miejscami nawet obrzydzenie, a chwilę później śmiejemy się. I to jest niezwykła cecha tej produkcji. Nie chciałbym sprowadzać jej do typowego straszaka, bo nim nie jest - stwierdza rozmówca Ryszarda Jaźwińskiego. - Na główną postać wyrasta Ash: staje się tym ikonicznym Ashem, którego się lubi, który zamiast ręką posługuje się piłą mechaniczną i który zdobi t-shirty czy przeróżne gadżety - wskazuje.

- W swojej kategorii to arcydzieło, film niezapomniany, który spowodował, że ta seria trwa po dzień dzisiejszy. Ostatnią część oglądaliśmy w kinach zaledwie kilka miesięcy temu - dodaje.