Propozycje warszawskiego Art Museum

AFTER YEAR ZERO - powojenny uniwersalizm i geografie współpracy

12.06 - 23.08.2015

Wystawa "After Year Zero [Po roku zerowym]" jest próbą analizy globalnego porządku po końcu II wojny światowej: dekolonizacji i polityki uniwersalizmu. Rok 1945 przyniósł światu wolność od faszyzmu, zapoczątkował jednak nowe podziały i konfrontacje.

Pierwszym była żelazna kurtyna, wzdłuż której na prawie pół wieku wyznaczono linię frontu zimnej wojny. Jednak dziś, gdy tysiące ludzi giną w toni Morza Śródziemnego, próbując przedrzeć się przez kordon chroniący dawne europejskie metropolie kolonialne, konieczne jest też przyjrzenie się drugiej kurtynie, która podzieliła świat po 1945 roku – "kurtynie kolorowej", za którą, w toku dekolonizacji, narodził się tak zwany Trzeci Świat.

Pokazywana w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie wystawa to druga odsłona projektu realizowanego od 2013 roku przez Haus Der Kulturen der Welt (HKW) w Berlinie. Projekt jest pokłosiem cyklu warsztatów i debat prowadzonych w Algierze, Dakarze, Johannesburgu, Paryżu i Brukseli pod wspólnym tytułem "Matters of Collaboration". Ich głównym tematem było krytyczne spojrzenie na dawne i obecne relacje między Europą i Afryką, z jednej strony kolaborację świata postkolonialnego z neokolonialnym wrogiem, z drugiej - współdziałanie, pojmowane jako tworzenie wspólnego pola i generowanie wizji politycznych.

Wystawa w Muzeum Sztuki Nowoczesnej została powiększona w stosunku do prezentacji w Berlinie w 2013, która bazowała na instalacjach filmowych i była współkuratorowana przez artystów. W Warszawie prezentowane są bardziej różnorodne media, bo również malarstwo i fotografia.

Wieczór z "After Year Zero". Dyskusja wokół książki towarzyszącej wystawie

26 czerwca 2015 o godzinie19:00 zapraszamy na rozmowę z artystami, autorami i redaktorami książki wydanej właśnie przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej i Haus der Kulturen der Welt w Berlinie.


Będziemy mówić o relacjach między powojenną, wyzwalającą się z kolonializmu Afryką a Zachodem i o świecie, w którym obok dobrze nam znanej żelaznej kurtyny istniała także „kurtyna kolorowa” – oddzielająca „pierwszy” świat od tzw. Trzeciego. Dla twórców wystawy i książki „After Year Zero. Geographies of Collaboration” jednym z kluczy do opowieści o powojennej Afryce i o jej zmieniającej się tożsamości są artystyczne i kulturalne czasopisma, które tę tożsamość budowały – od lat 30. i 40. XX wieku i afrykańskiej diaspory w Paryżu (idea Négritude), po lata 80. i 90. i południowoafrykańskie środowiska raperów i grafficiarzy.

Dźwięk wyzwolony - wykład/performans Paula D. Millera (alias Dj Spooky)

27 czerwca 2015 o godzinie 19:00 w swoim wykładzie/performansie Paul D. Miller aka Dj Spooky, artysta, kompozytor i pisarz, w unikalny dla siebie sposób rozszyfruje afrofuturyzm, używając do tego technik dj'skich (miksów i pętli) oraz materiałów wizualnych.

Jak twierdzi Ytasha Womack, afrofuturyzm znajduje się na "przecięciu kultury afro-amerykańskiej, technologii, wyobraźni, wyzwolenia oraz… mistycyzmu… tam, gdzie przyszłość spotyka się z przeszłością."

Paul D. Miller aka Dj Spooky, współautor aplikacji dj’skiej na iPada, która pobrana została 12 milionów razy, oraz redaktor książki "Imaginary App", zgłębiać będzie, jak technologia wyznaczała i wciąż wyznacza to, jak urzeczywistnia się przyszłość.

Paul D. Miller aka DJ Spooky jest obecnie rezydentem Bayreuth Academy of Advanced African Studies.

HONORATA MARTIN: "Zadomowienie". Park Rzeźby na Bródnie. Rozdział VII

Performans Honoraty Martin w Parku Rzeźby na Bródnie jest związany z problematyką przetrwania, wymiany i gościnności, jak i eskapizmu. Jego fundamentem jest sekwencja zdarzeń, interakcji, to, co wydarzy się bez publiczności lub wobec i przy współudziale przypadkowych świadków.

Początek projektu: 19 czerwca 2015. Finał oraz towarzyszące mu wydarzenia: 5 lipca 2015.

Artystka koczuje w Parku Bródnowskim, wykorzystując enklawę zieleni na Targówku jako tymczasowy dom. Ze względu na specyfikę projektu nie ma on swojego jasno określonego początku, a jedynie koniec – spotkanie z artystką po realizacji performansu. Idea zamieszkania w miejskim parku przywołuje nieodwołalnie kwestie wydomowienia, jak i konieczności wypracowania nowych form komunikacji, w świecie którego polityczne i ekonomiczne fundamenty drżą w posadach.

Sztuka Honoraty Martin rozgrywa się w czasie rzeczywistym, w skali 1:1. Logika wydarzenia ustępuje w jej pracach wobec potrzeby ciągłości i (prze)trwania. Martin jest radykalną performerką, która używa "nieradykalnego" tworzywa, jakim jest świat wokół (ludzie, zwierzęta, budynki, ulice, rzeka etc.), oraz własne emocje i doświadczenia. Jej sztuka materializowała się dotychczas jako wędrówka po bezdrożach Polski B czy rewitalizacja zdegradowanej kamienicy. Wiele z działań Honoraty Martin wiąże się z przekraczaniem ograniczeń własnego ciała i społecznych tabu: artystka zwisała z balkonu bloku mieszkalnego, zanurzała się zimą w brudnej rzece-ścieku, pozwoliła nieznajomym wejść do swojego mieszkania i zabrać osobiste przedmioty.